LoVe SoNg StOrY*
หากความรักเปลียบได้ดั่งสิ่งต่างๆนาๆ
ไม่ว่าจำเป็นเรื่อใบ ร้องเท้า รูปภาพ บทความ หรือละคร
ความรักของผม...
มันคงดั่งบทเพลงช้าๆเพลงหนึ่ง...
เพลงช้าๆที่เคยไพเราะในวันวาน
เพลงที่เคยฟังแล้วรู้สึกถึงความรู้สึกของเนื้อความในเพลง
รับรู้ถึงความเศร้าที่อยุ่ในดนตรีที่แสนหวานชื่น
บทเพลงที่เคยทำให้เรายิ้มและร้องไห้ออกมาอย่างปวดร้าว
เป็นเพลงที่ใครคนหนึ่งเคยชื่นชมมันอย่างลึกซึ้ง
กับหลายๆอารมณ์ที่มีอยุ่ในบทเพลงช้าๆเพลงหนึ่ง
แต่...
เมื่อวันเวลาได้ผ่านไปอย่างช้าๆจนถึงปัจุบัญขณะ
เมื่อผ่านพ้นลมหนาว และเข้าสู่อากาศร้อนจัด
เมื่อแสงเทียนที่เคยส่องสว่างในห้องน้อยไกล้จะดับลง
บทเพลงที่ได้กล่าวไว้ในข้างต้น
เพลงเดิมๆที่เคยรู้สึกรัก ชอบมัน
กลับกลายเป็นเพลงเพลงหนึ่งที่ฟังมันผ่านๆ
กลายเป็นเพลงที่ไร้อารมและความไพเราะ
กลายเป็นแค่..เพลงเพลงหนึ่งเท่านั้น
ต่อให้พยายามร้องให้มันเพราะแค่ไหน
ต่อให้ใส่พลังเสียงหรือใส่อารมณ์ลงไปแค่ไหน
และต่อให้พยายามจนสุดเสียงร้องซักแค่ไหน
มัน....ก้ว่างเปล่า
จนเมื่อนานวันผ่านไป
มีใครคนหนึ่งได้นำเพลงช้าๆเพลงนั้นไปCoverใหม่
เมื่อใดที่มีศิลปินหน้าใหม่ซักท่านได้นำไปร้องอีกครั้ง
เพลงที่เคยถูกลืมเพลงนั้น ก็จะกลับมามีค่าอีกครั้งหนึ่ง
และแล้วเพลงช้าเก่าๆเพลงนั้นก็ได้กลับมาไพเราะอีกครั้ง
แต่....
จะมีซักกี่คนที่จะหันมาฟังคนเก่าๆที่เคยร้องไว้
เมื่อมีใครใหม่มาร้องได้ไพเราะกว่าเป็นไหนๆ
จากคนที่เคยเห็นว่ามันเคยว่ามันโดนใจทั้งใจของคนคนนั้น
......
แล้วถ้าหากว่าเพลงเพลงนั้นผมเคยเป็นคนร้องไว้
แล้วมีใครอีกคนมาร้องมันได้ไพเราะกว่าผม....
และเมื่อวันนั้นมาถึง
.....ผมก้คงเป็นแค่เพียงคนคนหนึ่งในสายตาของคนคนหนึ่งเช่นกัน
เพลงเศร้าที่ผมเคยร้องไว้...
มันก็จางหายไปตามกาลเวลา...
